gluchoty ucha srodkowego

Nie dziwią nas dzisiaj audiogramy o poziomo przebiegającej krzywej utraty słuchu w przypadkach czystej „głuchoty ucha środkowego” (jak np. w średnio zaawansowanej otosklerozie). W wielu schorzeniach ucha środkowego otrzymujemy audiogramy ,przypominające dawne wykresy ilościowego badania stroikowego, znacznie mniejsze straty słuchowe w zakresie tonów wysokich w przeciwieństwie do niskich. Najniższe tony mogą być w ogóle nie słyszane. Przewodnictwo kostne w tych przypadkach jest prawidłowe (badane w ciszy). Badaniami audiometrycznymi stwierdzono jednak również znaczniejszą stratę słuchową w zakresie tonów wysokich, aniżeli niskich, w przypadkach niewątpliwego zaburzenia przewodnictwa, jak np. a) po wypełnieniu przewodu słuchowego wodą strata słuchowa w zakresie do 500 lub 1000 Hz wynosi około 20 db, a powyżej 1000 Hz sięgać może 40 db i więcej; b) w przypadkach długotrwałych nieżytów trąbki słuchowej u dzieci (ze znacznym upośledzeniem przewodnictwa kostnego); c) w nieżytach ucha środkowego u dorosłych z płynem przesiękowym w jamie bębenkowej; d) w przypadkach zarośnięcia wrodzonego przewodu słuchowego zewnętrznego; e) w przypadkach ostrego zapalenia ropnego ucha środkowego (w tych przypadkach musimy się liczyć również z rzeczywistym udziałem ucha wewnętrznego w procesie zapalnym, co zwiększa jeszcze utratę słuchową dla wysokich tonów). Potwierdzeniem tego przypuszczenia jest powolne ustępowanie upośledzenia słuchu dla tonów wysokich w przeciwieństwie do niskich. [patrz też: Dentysta Gdańsk, stawianie baniek, Dentysta Białystok ]