Przystepujac do ezofagoskopii powinnismy miec wszystkie potrzebne przyrzady ulozone na stoliku

Jeśli w zatokach gruszkowatych znajdujemy nagromadzoną ślinę, świadczy to o tym, że mamy do czynienia ze sprawą chorobową, która powoduje utrudnienie w połykaniu z powodu bólu lub też z powodu mechanicznego zwężenia światła przełyku, głównie jego górnego odcinka. Po znieczuleniu jamy gardłowej możemy odciągnąć za pomocą zgłębnika krtaniowego krtań ku przodowi i zbadać w lusterku krtaniowym najniżej położoną część gardła, znajdującą się poza chrząstkami nalewkowymi, czyli wykonać tzw. hipofaryngoskopię, podaną przez Eickena. Po uwzględnieniu więc wyżej przytoczonych wskazań i przeciwwskazań oraz po wykonaniu badania jamy gardłowej, krtani i wejścia do przełyku oraz badania rentgenowskiego przełyku, przystępujemy do wykonania ezofagoskopii. Przystępując do ezofagoskopii powinniśmy mieć wszystkie potrzebne przyrządy ułożone- na stoliku po prawej stronie operatora, które odpowiednio wyszkolona pielęgniarka podaje. Read more „Przystepujac do ezofagoskopii powinnismy miec wszystkie potrzebne przyrzady ulozone na stoliku”

W czasie wdechu widzimy nieraz swiatlo przelyku na przestrzeni kilkunastu centymetrów ponizej

U wejścia do przełyku natrafiamy na pierwszą cieśń, która znajduje się na wysokości chrząstki pierścieniowej, przylegającej do kręgosłupa. Po odciągnięciu języka wraz z nagłośnią ku przodowi, przechodzimy końcem rury poza chrząstki nalewkowe i natrafiamy na opór pierwszej cieśni, który lekkim, stopniowo wywieranym naciskiem pokonujemy. To miejsce jest też jedynym stałym, nie dającym się przesunąć odcinkiem. Poniżej przełyk przedstawia się nam w kształcie poprzecznej szczeliny, która po przejściu kilku centymetrów górnego odcinka przełyku ustępuje miejsca promienisto i zbieżnie pofałdowanej szczelinie, otwierającej się przy wdechu a zamykającej się przy wydechu. W czasie wdechu widzimy nieraz światło przełyku na przestrzeni kilkunastu centymetrów poniżej. Read more „W czasie wdechu widzimy nieraz swiatlo przelyku na przestrzeni kilkunastu centymetrów ponizej”

bliznowate zwezenia przelyku

Miejsca te powinniśmy szczególnie dokładnie zbadać, gdyż w nich częściej zatrzymują się ciała obce lub umiejscawiają się procesy chorobowe. Podział schorzeń przełyku stanowiących przedmiot Badania ezofagoskopowego. Wśród przypadków stanowiących przedmiot ezofagoskopii możemy odróżnić dwie grupy. Pierwszą stanowią schorzenia toczące się w samym przełyku, drugą zaś schorzenia narządów które albo przechodzą na przełyk, albo też wywierają na niego ucisk, powodujący zwężenie jego światła. Do pierwszej grupy zaliczamy następujące schorzenia: 1) ostre i przewlekłe stany zapalne błony śluzowej lub ściany przełyku, w tym martwicze po oparzeniu ługiem lub kwasem; 2) bliznowate zwężenia przełyku powstałe skutkiem wypicia żrących płynów i oparzenia błony śluzowej, 3) zwężenie przełyku wywołane przez toniczny skurcz mięśni gładkich przełyku (oezophagospasmus, cardiospasmus); 4) uchyłki przełyku samoistne i powstałe ponad zwężeniami; 5) nowotwory przełyku łagodne i złośliwe; ó) ciała obce w przełyku. Read more „bliznowate zwezenia przelyku”

Leczenie bliznowatych zwezen przelyku

Często jesteśmy zmuszeni wykonywać ezofagoskopię w przypadkach bliznowatych zwężeń, gdyż tylko pod kontrolą wzroku jesteśmy w stanie wprowadzić zgłębnik. Niekiedy większy kęs połkniętego pokarmu zatka otwór w miejscu zwężenia i uniemożliwia choremu całkowicie odżywianie się. W ezofagoskopii udaje się nam zatykające kawałki pokarmu usunąć i zwężone miejsca rozszerzyć za pomocą wprowadzonego zgłębnika. Rozszerzaniem zwężeń za pomocą zgłębnika możemy doprowadzić światło do szerokości 2-4 cm. Zgłębnikowanie to powinno być powtarzane co kilka miesięcy, bo zwężenie powraca często. Read more „Leczenie bliznowatych zwezen przelyku”

Gwozdziowanie laczymy z zasady z przeszczepieniem belki kostnej

Następnie ścinamy poprzecznie ostrym dłutem końce odłamów, usuwamy starannie tkankę bliznowatą spomiędzy odłamów i otwieramy obie jamy szpikowe. Samo gwoździowanie nie sprawia z reguły trudności, ponieważ gwóźdź doszpikowy możemy wprowadzić pod kontrolą wzroku z odłamu obwodowego do dośrodkowego. Gwoździowanie łączymy z zasady z przeszczepieniem belki kostnej, bardzo ułatwionym po ustaleniu złamania gwoździem. Samo zespolenie doszpikowe bez przeszczepienia belki kostnej jest zabiegiem w większości przypadków niewystarczającym; składa się na to szereg przyczyn, jak brak obciążenia osiowego odłamów, utrata pewnej ilości wapnia i zanik mięśni skutkiem długiego unieruchomienia. Po zabiegu ujmujemy kończynę w opatrunek gipsowy na okres 3 tygodni. Read more „Gwozdziowanie laczymy z zasady z przeszczepieniem belki kostnej”

Zlamanie to wystepuje czesto w postaci otwartej.

Zwichnięcie główki kości promieniowej możemy łatwo przeoczyć, jeśli zdjęcie nie pędzie wykonane ściśle w rzucie bocznym, a nieco skośnie. Jeżeli złamanie nie zostanie nastawione, może dojść do zrośnięcia się obu kości i zablokowania ruchu obrotowego przedramienia. Złamanie to występuje często w postaci otwartej. Jeżeli nie ma objawów zapalenia, wycinamy dokładnie brzegi rany i zeszywamy skórę, a ranę sączkujemy. Przystępując do nastawienia przymocowujemy do klamki drzwi pasem ramię odwiedzione pod kątem prostym. Read more „Zlamanie to wystepuje czesto w postaci otwartej.”

OSTATNIA STRONA

OSTATNIA STRONA. Rozumiemy innych, nawet siebie, popi zez słowa. Póki nie było takich słów, jak kompleks, frustracja, alienacja, nie rozumieliśmy wielu urazów, depresji i nerwic. Ale słowa źle używane, zbyt wąsko lub zbyt szeroko pojmowane mogą też zaciemniać rozumienie, spłycać je, wulgaryzować. Dla przeciętnego człowieka zbyt ubogą zawartość niosło dotąd słowo potrzeba. Read more „OSTATNIA STRONA”

Nivolumab plus Ipilimumab w zaawansowanym czerniaku AD 5

Wybrane zdarzenia niepożądane o potencjalnych przyczynach immunologicznych oraz te, które wymagają częstszego monitorowania lub interwencji z supresją immunologiczną lub zastępowaniem hormonów zidentyfikowano przy użyciu wcześniej zdefiniowanej listy terminów MedDRA. Są one podobne do zdarzeń wcześniej opisanych jako niepożądane zdarzenia immunologiczne lub zdarzenia niepożądane o szczególnym znaczeniu.5 Najlepsze ogólne odpowiedzi uzyskano programowo z pomiarów nowotworu dostarczonych przez radiologa prowadzącego badania i badaczy zgodnie ze zmodyfikowanymi kryteriami WHO lub kryteriami odpowiedzi immunologicznej.11 Całkowite i częściowe odpowiedzi zostały potwierdzone za pomocą co najmniej jednej kolejnej oceny guza. Wielkość redukcji docelowych zmian została oceniona radiologicznie. Odpowiedź została scharakteryzowana jako głęboka , jeśli zanotowano zmniejszenie o 80% lub więcej w stosunku do pomiarów podstawowych. Read more „Nivolumab plus Ipilimumab w zaawansowanym czerniaku AD 5”

Nivolumab plus Ipilimumab w zaawansowanym czerniaku AD 4

Okres oceny toksyczności ograniczającej dawkę do celów zwiększenia dawki wynosił 9 tygodni. Zmodyfikowaną definicję toksyczności ograniczającej dawkę włączono do protokołu. Nie było możliwe zwiększenie dawki u konkretnego pacjenta, a pacjenci, u których wystąpiły działania niepożądane ograniczające dawkę, przerwali leczenie. W okresie oceny toksyczności ograniczającej dawkę można było zastąpić pacjentów, którzy wycofali się z badania z przyczyn innych niż związane z lekiem działania niepożądane. Read more „Nivolumab plus Ipilimumab w zaawansowanym czerniaku AD 4”

Nivolumab plus Ipilimumab w zaawansowanym czerniaku AD 3

W grupie z sekwencjonowanym schematem pacjenci w grupach 6 i 7 byli leczeni niwolumabem w dawkach odpowiednio mg na kilogram i 3 mg na kilogram, co 2 tygodnie, do 48 dawek (ryc. S1 w dodatkowym dodatku). Pacjentów można obserwować przez łącznie 2,5 roku po rozpoczęciu leczenia. Pacjenci z całkowitą odpowiedzią, częściową odpowiedzią lub stabilną chorobą przez co najmniej 24 tygodnie i kolejną progresją choroby mogą być ponownie leczeni przy użyciu pierwotnego schematu. Read more „Nivolumab plus Ipilimumab w zaawansowanym czerniaku AD 3”